|
||
|
Shkruan: Abas Fejzullahu
NUK E HARROJMË TË MIRËN QË E KENI BËRË Me respekt përkujtomë punën e mbarë të z.Tahir Berisha rreth hapjes së shkollës shqipe në fshatin Mushnikovë, komuna e Prizrenit.
Por vendimin tonë e kanë ndihmuar edhe disa dashamirë tjerë, në mënyra të ndryshme, direkte e indirekte, si Xhemil Doda dhe Ismail Bytyçi. Gjatë vitit shkollor 1971/72 u hap paralelja e parë me mësimin në gjuhën shqipe. Fillimisht pati shumë pengesa nga ana e nacional-shovenizmit serb, duke filluar që nga drejtori i atëhershëm serb i shkollës qendrore në Sreckë, duke i përfshirë edhe strukturat politiko - shoqërore e administrative të asaj kohe në KK - në e Prizrenit! Në adresë të Mehmed dhe Rasim Smajlit nga Mushnikova, si organizatorët kryesorë për hapjen e shkollës shqipe, u dërgua Letra Anonime me kërcënime nga më të ndryshmet nga ana e Organizatës Sekrete Serbe me seli në Ferizaj të nënshkruar nga "Maja e Zezë - ne së bashku me shokët tonë!". Në ndihmë është shquar posaqërisht z.Mikel Lumezi, tani i ndjerë, në atë kohë Sekretar për Arsim pranë komunës. Për shkaqe të rrethanave specifike dhe vështirësive nga ma të ndryshmet disa nga mësimdhënësit e lëshonin punën, e disa të tjerë, fatkeqësisht, iu përshtatnin kërkesave të drejtorisë, e cila punonte për mbylljen e shkollës shqipe të posa hapur në Mushnikovë. Përgjegjësit nga KK-ja e Prizrenit për çështje të arsimit na dërgonin mësimdhënës të pakualifikuar dhe të pa përgaditur profesionalisht, ashtu siç planifikonte drejtoria për qëllimet e saja, për të mos patur sukses mësimi në gjuhën tonë, për të mundur ta kthenin përsëri në gjuhën serbe, si më parë. Vendet e lira për mësimdhënës në gjuhën shqipe për paralelen e ndarë fizike në Mushnikovë, Pleqësia e Shkollës Fillore në Sreckë atëbotë i shpallte në një gazetë serbe, me qëllim që të mos ketë konkurues, sepse e dinin se shqiptarët nuk e lexonin atë gazetë. Nxënësit tonë i patëm përgaditur të përshëndetnin banorët vendas pa dallim përkatësie kombëtare, me: "Mirë dita!", kurse minoritarët e atëhershëm serbë iu përgjigjeshin keq e më keq, për ç'farë edhe informuam përgjegjësit e shkollës, fshatit, komunës por shkuam edhe deri në Prishtinë për të realizuar të drejtën tonë, të drejtën për të mësuar shqip. Kërkesën tonë ia dërguam Inspektoratit Krahinor për
Arsim, Shkencë e Kulturë, në Prishtinë më 24
prill të vitit 1976. Ne prindërit e nxënësve pas disa
mbledhjeve në fshat e shkollë me strukturat e atëhershme
komunale ndeshëm në kundërshtime të rrepta dhe vendosëm
që të shkojmë në Kuvendin e Kosovës. Shkuarja
e 56 prindërve në Prishtinë u realizua më 6 shtator
1976. Në korridor e takuam z.Tahir Berishën - inspektorin, i
cili pas një bisede të shkurtër pasi pa grumbullin e prindërve,
buzëqeshi nga kënaqësia duke më thënë: "Mirë
ia keni bërë që keni ardhur kështu!". Pastaj
ua shtrumë hallet tona të punësuarve nga të cilët
patëm reagime të papritura. Më kujtohet shumë mirë
se z.Berisha u angazhua tej mase, duke na përkrahur me të gjitha
mënyrat. Ndoshta atij nuk i kujtohet ajo ndihmë ngase ka patur
shumë vështirësi, megjithatë ne mushnikovasit nuk
mundëm t'ia harrojmë përkrahjen e tij për të
hapur shkollën shqipe edhe në fshatin tonë. |